27 de septiembre de 2012

Un cop més, aqui estic.

Maddays Photographies
- Aparentment i per qualsevol persona avui és un dia normal i corrent, però per mi és un dia gris com els ultims darrers dies a la meva vida. Tindria que sentir-me bé amb mi mateixa, tindria que sentir-me feliç però no és aixì... Em sento completament sola en aquest món ple de foscor, on la meva felicitat només dura un parell d'hores. No ho acabo d'aconseguir, i no crec que arribi aquell dia  en que el meu tempestuós passat no em vingui a la ment. En que la paraula "fàstic" deixi de ressonar per tot el meu pensament i arribi  alguna possibilitat de deixar enrere la por. Aquella por que em turmenta dia rera dia, i no em deixa viure ni gaudir dels petits moments.

Cada dia comença igual. Somrient radiantment em dirigeixo cap a l'institut, l'únic lloc on consigueixo distreurem. Aquest cop crec que he elegit bé, faig tot el que m'agrada: dibuixar, fotografiar... Com dic jo estic "desenvolupant la meva ànima creativa" i apart estic fent nous amics (cosa que em convé desde fa temps). Mentre estic allà el meu pensament s'esvaeix, però una vegada que he sortit tot perd el sentit i em trobo perduda en mig d'aquest absurd món sense saber cap a on anar. Només vull trobar el meu camí, que aquell petit raig de llum m'il·lumini entre la foscor fins trobar la llum. Només vull sé jo mateixa i deixar tota aquesta merda enrere...

Ultimament tot són problemes, tot s'enreda més del compte. A casa no hi puc estar, ja que no estic gens bé amb els meus pares i amb el meu germà. Començo a fartar-me de que sempre em diguin que sóc un desastre, de que m'utilitzin i m'enganyin.  Per això, em tanco sempre a la meva habitació. Allà es l'únic lloc on estic segura, on no tinc que amagar-me darrera d'una màscara ni fingir amb un somriure que estic bé. Allà puc plorar sense que ningú em pregunti perquè. Allà, en el meu petit santuari puc ser jo mateixa. Això no es l'únic que em va malament, també està ell. Portem un parell de dies que constantment discutim i moltes vegades es per la meva culpa. El meu passat torna a la meva ment de forma subconcient i li retrec moltes coses. Coses que van succeir en una altra vida i jo vaig perdonar, però d'alguna forma perduren en la meva ment i no sé com fer per que caiguin en l'oblit. Tots aquests pensaments no deixen que pensi amb claritat, m'ennuvolen la ment i amb ella tots els meus sentiments i emocions... Tinc que lluitar per poder superar això, perquè sé que, un cop més,  podrem superar aquest obstacle. Som forts, hem pogut amb milers d'obstacles i amb aquest també podrem.

Enfi, vaig acomiadant-me que demà he de matinar i m'espera un dia molt llarg.


#maddays.

17 de septiembre de 2012

Caos.

c
Maddays Photographies


En esos momentos de tristeza, en esos momentos en los que todo es gris, tu estas allí. Cada vez estoy más segura de que eres lo unico que tengo que vale la pena, lo unico que tengo estable en mi vida. Me siento sola constantemente y todo esto me supera.. En estos momentos no hay nada a mi lado, excepto tú. Tú eres lo unico que tengo, la unica persona con la que puedo contar. Y no se como te lo agradeceré.. Siempre estas allí, siempre consigues que me levante del suelo, siempre me guias por esta oscuridad. Haces que sea fuerte y que salga adelante de todos los problemas que tengo... Y por eso te quiero tanto, porque eres la unica persona que cree realmente en mi y que por muchas cosas que hayan pasado y pasen, sé que vas a estar siempre junto ami. Sé que siempre vas a cuidar de mi, como llevas haciendo en estos dos años y medio. Gracias por ser ese soporte en mi vida, gracias por hacerme sonreir cada día y sobretodo por hacerme feliz.



- Siempre tuya.


#maddays.

12 de septiembre de 2012

De los nervios...

- Sempre endavant, sempre segueix lluitant!

Faltan unas horas para empezar las clases i una vez más, un nuevo inicio en un nuevo colegio. Una vez más, sin dormir por culpa de los nervios y el miedo de empezar otra vez. Este año quiero que todo salga bien, que porfin pueda ir al colegio todos los dias, que no haya ningun sintoma de ansiedad ni de tristeza. Fuera depresión. Quiero ser feliz. Y se que me va a costar pero voy a intertar, con todas mis fuerzas, dejar todos los sentimientos a un lado y luchar por mis estudios, luchar por un futuro mejor.

#maddays.

9 de agosto de 2012

Otra recaída más..

Ver como tu interior se va rompiendo en mil pedazos, como todo pierde su sentido y como acaba llegando a ti la repulsión. Asco, esa es la palabra. Asco por todo lo que hay a tu alrededor y hacia ti misma... Estas harta de todo esto y te gustaria huir, pero sabes que no puedes hacer eso... Que no puedes huir de los problemas, en concreto de "TU PROBLEMA"...

7 de agosto de 2012

Enfin, una vez más así..

Alguna vez os habeis sentido como si nada en vuestra vida tuviese sentido? Yo sí, constantemente... Muchas veces me pregunto si estare haciendo lo correcto, si estare tomando las decisiones adecuadas, si soy feliz con todo lo que hago.. Ahora mismo, creo y espero que cuando llegue septiembre todo mejore, necesito hacer las cosas que me gustan, necesito divertirme, necesito distraerme, necesito evadirne todos mis pensamientos...

#maddays.

31 de julio de 2012

Una vez más..

- Y vuelta a empezar.. Una vez más, vuelve a mi aquella soledad que no me dejaba tranquila, aquellos pensamientos de tristeza y angustia que no me dejaban vivir.. Sí, vuelvo a sentirme sola, vuelvo a notar como poco a poco me voy hundiendo en la oscuridad, como me invaden aquellas terribles ganas de huir, de salir corriendo sin ningun rumbo, ir a un lugar donde nadie me encontrase... Me siento mal conmigo misma y vuelve la repulsión... ¿Que coño hago con mi vida?

#maddays.

27 de julio de 2012

Solo él.

Maddays Photographies
- A veces huiría de aqui, saldria corriendo sin mirar atras, dejaría todo aquello que me perturba en lo más hondo de mis recuerdos, olvidaria toda la angustia que he sentido durante todos estos años. Y lo unico que haría, sería ser feliz. Dejaría toda mi vida atras, y lo unico que me llevaría de ella seria él. La persona por la cual sonrio todos los días, por la que, a pesar de todos los obstaculos, lucho cada día para seguir adelante, para poder tener un buen futuro junto a él, por la qual soy feliz. No necesito nada más, solo lo necesito a él.


Ultimamente han pasado una serie de cambios en mi vida y por eso no he podido escribir durante un tiempo. Por una parte me siento bien conmigo misma, ya que con esto de trabajar, me siento más responsable y noto como día a día voy creciendo como persona. El trabajo esta bien, me siento agusto trabajando alli, me gusta trabajar ahi aunque acabo molida, demasiadas horas de pie.. pero mejor algo que nada! Luego esta el tema amoroso, que más o menos va bien. He vuelto con él así que ahora estamos genial, aunque siguen habiendo pequeños enfados. Y por ultimo tema amistad, en el curso de fotografia e conocido a una chica bastante maja y lo bueno es que compartimos la misma pasión por la fotografia, así que iremos quedando para ir a sitios y practicar. Luego he conocido a otra chica, que vive cerca mio, así que quedamos para pasear a los perros y charlar de nuestras cosas. Luego estan mis mejores amigos, una se va a vivir super lejos i apenas la vere, otro se va de vacaciones a malaga y por ultimo, la otra ha sudado completamente de mi y cada vez que hablamos acabamos enfadadas. Así que se podria decir que estoy sola. Sí, una vez más.. Y bueno aqui esta todo muy resumido, pero ya os haceis una idea de todo lo que me ha ido pasando.


#maddays.

15 de julio de 2012

Día 2: un fin de semana distinto.

- A veces tenemos muy claro lo que deberiamos hacer en ciertas situaciones, pero cuando llega esa situación todo cambia, dejamos de hacer caso a nuestra mente para escuchar a nuestro corazón. Siempre es así, siempre acabamos haciendo lo que de verdad deseamos.
        ___________________________


Como el propio titulo indica este finde ha sido distinto, podriamos llamarlo especial. Sí, especial es exactamente la palabra. En dos días se podria decir que mi suerte ha cambiado, y gracias a ello me siento mejor conmigo misma. Se podría decir que mis ganas de salir adelante han crecido.
Una vez una persona muy importante me dijo: "creo que si de verdad quieres a alguien nunca debes rendirte, porque por muchas cosas que se interpongan si tu luchas por ello siempre habra una salida de ese oscuro tunel. Y si esa persona resulta ser el amor de tu vida, hay que hacer ambas cosas: luchar y nunca rendirse. Porque al fin y al cabo, si vuestro destino es estar juntos, por muchas cosas que pasen siempre sabreis resolverlas y siempre acabareis juntos."
Cuando me lo dijo yo era muy pequeña para comprender su significado, pero ahora, me doy cuenta de lo que realmente quiere decir. Las relaciones se basan en eso: en luchar siempre por un futuro juntos y nunca, pero nunca, rendirse. Así que yo no voy a ser menos, no voy a tirar la toalla ya que sé que esto podemos superarlo, como todos y cada uno de los baches que hemos tenido durante todo este tiempo. Siempre hemos salido adelante, ¿porque esta vez no?
Enfin, este finde ha sido especial ya que mis planes han sido diferentes a los de los demas findes. Fuimos a ver las fuentes de colores de montjuic, y una vez allí vimos que estavan dando una batalla de gallos y luego dieron unos conciertos de rap. Aunque no se escucha exactamente igual en directo estubo muy bien, me gusto bastante ya que con 18 años solo he ido a dos conciertos (uno de ellos este). Luego fuimos por marina, allí bebimos un poco y cuando ya ibamos contentillos decidimos volver a casa. Ha estado bien porque he podido estar al lado de la persona que màs quiero en este mundo y,después de todo, hemos estado genial!
#maddays.

13 de julio de 2012

Día 1: llegar a casa y romper a llorar.

- Resulta dificil estar al lado de esa persona cuando todo llega a su fin, resulta dificil poder abrazarlo sin poder besarle, resulta dificil hacer como si nada cuando todo ha cambiado... Dentro de mi hay el mayor caos que ha podido existir. Me siento engañada y traicionada, y eso hace que este un poco rabiosa con él. Pero a la vez siento que lo necesito junto a mi, siento que él es una parte vital para mi. Me duele mucho todo esto, porque sé que no tengo que estar con él, pero en el rincón más oscuro de mi corazon esta él, junto a todos aquellos eternos recuerdos de felicidad. Mi corazón me pide una cosa y mi cabeza otra, ¿a cual escucho? Ni idea.. Supongo que solo es cuestión de tiempo, no sé.

Hoy ha sido un día raro, muy raro. Al principio estaba incomoda junto a él porque había mucha tensión. Pero luego, ya hemos empezado ha hablar y ha hacer tonterias (como siempre) y ya me he sentido mejor. Cuando lo tengo a mi lado estoy bien.. Pero ahora me ha dado, como digo yo, un "pequeño bajon" y de repente me han entrado unas terribles ganas de llorar, he intentado ser fuerte, pero alfinal han acabado callendo. Así que he intentado reprimirme hasta llegar a casa. Y así a sido, cuando he llegado he rompido a llorar... Solo necesito que esten por mi, solo necesito ha alguien que consiga animar-me, alguien que consiga hacerme sonreir.

#maddays.

12 de julio de 2012

Caos en mi interior.

Alguna vez te han roto el corazon en mil pedazitos? A mi sí, varias veces.. Resulta dificil entender el porqué de todos esos amores negados y más de mil veces me he preguntado si sere yo la "gafe", si será mi culpa que nada salga bien o porque me ocurre todo a mi. Pero no hay ninguna respuesta que pueda saciar mi tormento. Y mientras, escondida debajo de las sabanas, hecha un ovillo estoy yo. Una vez más, las lagrimas caen por mi rostro, una vez más, siento una profunda presión en el pecho, una vez más mi apetito es nulo y mi respiración acelerada, una vez más sufro de mal de amores... 

Me miro la mano, esta hinchada y roja. Y con solo moverla ya me duele. No he podido evitar que saliese esa niña rabiosa que hay en mi interior, aquella que se ha dado de golpes contra la pared, aquella que no piensa, solo actua.. Y cuando desvanece ese oscuro trance llamado "rabia", aparecen en mis pensamientos el arrepentimiento, la tristeza y la soledad. 

Piensas en lo que te ha dicho "Si tu no tienes la culpa, la tengo yo".  Sabes que tiene razón, pero en lo más hondo de tu corazón hay una sensación que no te deja tranquila. Un pensamiento que no para de rondarte "le quieres...". Sí, le quiero con toda mi alma, como nunca he querido a nadie. Y por mucha rabia que haya, sé que todos estos engaños acabare olvidandolos. Sé que algún día llegaré a perdonarle y volver a confiar en él. Sé que siempre será importante y especial para mi, sé que siempre le querré...