31 de mayo de 2012

I hate it.

-Y a veces solo querría desaparecer, hacerme invisible....


Cuando nadie cree en ti, cuando todo el mundo piensa que eres débil, cuando te hacen sentirte como una fracasada, se te viene el mundo encima. Y es en esos momentos cuando te sientes más sola que nunca. Ya que tu autoestima esta por los suelos y no tienes a nadie que consiga hacerlo brotar. Necesitas un pequeño empujón para demostrar como eres verdaderamente, pero nadie te da ese empujón. Solo hacen que decirte cosas que te hunden más...


Fàstic!

27 de mayo de 2012

Una gran decisión que tomar.

Despues de varios días sin escribir tengo bastantes cosas que contar.
Alfinal consegui contarles a mis padres y a mi novio mi problema. Mi novio al principio se enfado porque le había mentido diciendole que siempre iba al instituto y le costo bastante entender porque no iba y porque me sentia mal, pero alfinal consiguio entenderlo y pudimos hablarlo todo. Me sento bien poder contarselo y no engañarlo más, necesitaba poder contar con él y sobretodo necesitaba que estuviese a mi lado más que nunca. Tambien hable con mis padres, y aunque me costo muchisimo pude contarles todo. Ellos siempre me han entendido a la primera así que me aconsejaron, animaron, y aunque no esten conformes con mis decisiones, me apollaron.
He decidido dejar el bachillerato, solo quedan dos semanas pero estoy mal y no era capaz de ir asi que había perdido el curso. Y ahora mismo tengo un cacao mental y no se que hacer el año que viene, si repetir, hacer el bachillerato artistico (que siempre me a gustado dibujar y eso) o ponerke a trabajar. Tengo que ordenar mis pensamientos y tomar una decisión.
Ayer por fin quede con J, llevabamos meses sin hablar ni nada y necesitabamos ponernos al día. J ha sido una de las personas mas importantes de mi vida y a una de las pocas que he querido. Durante esos cuatro años de amistad, siempre hemos estado unidos y mil cosas hemis pasado, de las cuales todas las hemos superado. Cada obstaculo nos ha hecho más fuerte. Pero poco a poco la distancia se interpuso entre nosotros hasta perder el contacto. Así que ayer, logicamente, estaba nerviosa. Queria explicarle todo lo que me a pasado, lo que le he hechado de menos, lo importante que es para mi (cuando te distancias de las personas te das cuenta de lo importantes y especiales que son), pero no pude decirle nada de esto porque estaba su mejor amigo y mi ex C.E (son un pack) Así que apenas pudimos hablar y yo me sentía incomoda.. Espero que pronto quedemos y podamos estar a solas como los viejos tiempos (lo necesito).
Hoy es el cumpleaños de mi novio, 19 añazos, así que estare un pelin ocupada. A ver si puedo hacer alguna foto (necesito practicar).

#maddays.

24 de mayo de 2012

Una larga histotia...

Son las tres de la mañana, y ya hace mas de tres horas y media que estoy llorando desconsoladamente escondida entre las sabanas. ¿Que hago? Llevo días pensando sobre que hacer con todo esto. Ya hace un tiempo que solo hago que estar mal, triste. Y eso me impide centrarme en los estudios, por más que quiera no puedo concentrarme, por más que quiera no puedo estudiar, por más que quiera no puedo hacer los deberes. Esque no puedo ni ir al instituto, de verdad lo he intentado y hay algo en mi que me lo impide,no consigo ir más de dos días seguidos... Por no hablar que ya tengo el curso perdido, ¿que faltaran dos semanas? En dos semanas es imposible recuperar todo un curso.. Estoy pensando en dejarlo y tal vez el año que viene ya este bien para sacarme el bachillerato, pero ahora mismo no puedo.. Necesito hablar con mi madre o con alguien que me aconseje, necesito que me ayuden porque yo sola con esto no puedo, pero no se como hablarlo, nose como pedir ayuda... Llevo metida en esto unos tres años, y al empezar el curso todo iba bien y mi autoestima era alto, los sintomas de depresión se habían esfumado, pero a mediados de curso volví a caer en ese agujero negro y desde entonces todo va de mal en peor. Mi autoestima cada vez es más bajo y puede que ya ni exista, mis esperanzas de un buen futuro son nulas y mi cuerpo siente el malestar de la angustia día tras día. ¿Como se puede vivir así? ¿Va a ser toda mi vida así? Las mismas preguntas de siempre y después de tanto tiempo aun no he hayado ninguna respuesta. ¿Estoy loca? Llega un momento en el que empiezas a pensar que si, en el que crees que esos ataques de ansiedad y su forma de calmarlos mediante el dolor son sintomas de la locura. ¿Pero que culpa tengo yo de que me den estas "neuras"? ¿Que culpa tengo yo de que solo consigo calmarme si me hago daño? ¿Que culpa tengo que el hacerme daño, el causarme dolor ami misma me relaje? No puedo evitarlo... Ese es my más oscuro secreto, que pocos saben de él. Intento no volver a caer en aquello, ya que hace tiempo que lo dejé atrás. Pero cada vez me cuesta màs... Vienen a mi miles de recuerdos sobre mi pequeño secreto. Recuerdo que no sentía dolor, al contrario a medida que los cortes se iban abriendo me sentía mejor, era como si aquello me tranquilizase, me relajase.. I no ke daba cuenta de lo que hacía hasta que ya había terminado, entonces empezaba la repulsión, la rabia y el odio hacia ti misma. I dia tras dia intentando esconder esos cortes para que nadie los viese ya que la simple idea de que alquien se enterase me produccia vergüenza, me avergonzaba.. I tiempo después ya solo quedan cicatrizes, pero aun así sigo avergonzandome de esas marcas y sigo escondiendolas, ya que siempre que las veo invaden mi mente todos estos recuerdos. Resulta dificil superar una cosa, y más cuando llevas años y años intentandolo.

#maddays.

23 de mayo de 2012

ying-yang!

Maddays Photographies






Buscando mi paz interior, conectando con madre tierra y padre cielo hasta encontrar un equilibrio en mi, hasta encontrar el ying y el yang!




#maddays.

21 de mayo de 2012

Querer contar algo y no poder..

Y un día más en el que he intentado explicarle a mi madre y a la persona más importante de mi vida lo que me esta pasando, como me invade la tristeza día a día. Pero una vez más, no he podido. Sigo sin encontrar aquel momento para soltarlo todo, para poderme desahogar, para poder expulsar todos esos malos pensamientos que invaden mi mente... Llevo semanas esperando y nada de nada, ese momento nunca aparece y yo cada vez estoy peor.. 

20 de mayo de 2012

Malos momentos.

Aquellos momentos en los que te derrumbas y todo pierde su sentido, en los que solo quieres salir corriendo y huir de todo. Momentos en los acabas acurrucada debajo de las sabanas y que por mucho que no quieras llorar, las lagrimas acaban cayendo por tus mejillas. En los que te preguntas el porqué de todo esto y solo deseas que acabe de una vez. Aquellos momentos en los que solo quieres desaparecer...

17 de mayo de 2012

Nubes..

Nubes. Nubes grises bañan mi precioso cielo azul. Las nubes van haciendo su camino, y a medida que van avanzando van tapando los soleados rayos del sol  dejando una terrible oscuridad en mi mundo. Mi mundo absurdo, donde no hay calidez, ni amor, ni vida... Desde hace años en mi pequeño universo esta nevando. Y la nieve poco a poco esta acabando con todo, poco a poco va conjelando las flores de mi jardín, poco a poco va cubriendo todo con una dura y fría blanca capa, poco a poco va destruyendo toda vida que haya, poco a poco va acabando con mi corazón...

16 de mayo de 2012

Gràcies..

Maddays Photographies






















Mai hauria dit quan et vaig conèixer que arribaries a ser tan important per a mi. Ets la persona més meravellosa que hi ha en la meva vida i a la que estimo en cor i ànima. La persona amb la que he compartit milers de moments i que m'ha tret mil somriures amb les seves precioses paraules i aquell preciós somriure que tan m'agrada. Gràcies per tot el que fas dia a dia per mi i sobretot gràcies per fer-me feliç. 

T'estime, t'estimo, t'estim, 29 ETERN!♥



#maddays.

C2! ♥

- Levantarse por la mañana, medio dormida cojer el movil, abrir los ojos para ver la hora y ver un mensaje de la persona más importante de tu vida diciendote "Eres mi vida, te amo".
__________________________________________________

Sincerament, ets la persona més maravellosa que pot haver en aquest món i en la meva vida. I només vull que sapigues que t'estimo. T'estimo amb tot el meu cor i dubto que això algún día canviï amor, ets massa genial per a mi per això et demano que mai em deixis anar de la mà. Perquè gràcies a tu tinc una raó per aixecar-me cada dia, gràcies a tu tinc una raó per somriure i gràcies a tu tinc una raò per no deixar de lluitar.


- Eternity..


#maddays.



Maddays Photographies

15 de mayo de 2012

Cada vez cuesta más..

Maddays Photographies
No puedo más... Esto cada vez me supera más. Poco a poco mi interior se va consumiendo dejandome vacía, haciendo que la llama de mi corazón vaya desvaneciendose. Intento tranquilizarme pero no puedo. En mi cabeza solo existe la palabra "Dolor". Y no quiero volver a caer por eso intento distrarme, pero cada vez me cuesta más...

#maddays.

14 de mayo de 2012

En mi corazón siempre habrá un sitio para ti!

Luchar por algo que crees que vale la pena ya que lo necesitas día a día a tu lado. Van pasando los días y tu cada vez te sientes peor ya que una parte de ti se fue desde ese día, dejandote una soledad e incompresión en el mundo, en tu mundo. No puedes evitar hechar de menos todos aquellos momentos que siempre has inmortalizado en fotografias, esas conversaciones filosoficas donde el tema principal era la felicidad y siempre se tenia que conservar la esperanza de que algo mejor vendría, esas preciosas sonrisas que llenaban de felicidad esas bonitas tardes de verano.


#maddays.

13 de mayo de 2012

Esperança.

Maddays Photographies
- Un petit raig de llum que t'il·lumina el camí, guiant-te entre la foscor fins a trobar una sortida cap a un món ple de colors. 

I no pots evitar somriure al veure aquest petit raig de llum ja que saps que a partir d'ara tot anirà cap a millor i acabaràs trobant una sortida a tots els obstacles que s'interposen en el teu camí fins arribar a un món ple de pau i tranquilitat on et sents feliç.


Esperança siguis benvinguda!


#maddays.

12 de mayo de 2012

Emergency.

Maddays Photographies

Durante todo el día estaría sola en casa. No era muy normal que todos decidiesen salir el mismo día dejando la casa libre así que Nana decidió aprovechar la oportunidad. Podía hacer lo que quisiese y así lo hizo. 
Nana solo encender el ordenar abrió el reproductor, puso la lista de reproducción "Emergency" y subió el volumen al máximo.
De repente la música empezó a sonar. Era una música ruidosa y escandalosa, y cualquiera le haría pensar que ese estilo de música solo provocaba dolor de cabeza, pero a Nana no le hacía ese efecto. Al contrario, Nana al sentirla se sentía bien, viva. Eso era, al escuchar esa música, todo lo que le rodeaba cambiava dejándo una sensación de felicidad. Esas canciones, que para muchos eran horrorosas, a ella le animaban y le hacían ver el mundo de otra forma, donde todo los problemas se podían superar, donde nada era tan importante como disfrutar y pasárselo bien.
Mientras sonaban y sonaban las canciones, Nana no podía estar quieta, necesitaba moverse, necesitaba saltar, necesitaba chillar. Así que se subió a la cama de sus padres y empezó a saltar mientras cantaba las canciones a grito pelado. Chillaba tanto que le dolía la garganta, pero eso no importaba porque se sentía bien, se sentía segura de si misma. Saltando en esa cama y cantando se sintió como cuando era pequeña, era como si hubiese vuelto atrás en un tiempo donde todo estaba bien, donde Nana era feliz y no tenía ninguna clase de problemas.

#maddays.




10 de mayo de 2012

Necesidad.

Maddays Photographies

Y mi mundo cada vez esta peor, cada día que paso en él es un tormento. Pero, ¿acaso a alguien le importa? No... A nadie le importa. Solo hacen que echarme sus broncas y sus problemas encima, sin importarles que yo ya tenga los míos propios. El tiempo va pasando y aquí estoy, cada vez peor, cada vez más asqueada. Me da asco todo esto, me da asco la vida que estoy llevando y sobretodo me doy asco yo misma. Pero nadie puede hacer nada para ayudarme. Pocas personas consiguen alegrarme y darme esperanzas en esta mala racha, pocas personas creen en mi y pocas personas se quedan a mi lado. Yo solo necesito a alguien que este ahí. Necesito a alguien a quien poder contarle todo, necesito a un héroe que consiga  sacarme de aquí.

#Maddays.

9 de mayo de 2012

Junto a él.

Maddays Photographies

Cuando estaba con él se sentía como nunca. Al sentir el roce de su piel contra la suya, en su estomago podia notar el revoloteo de unas mariposas y como se le erizaba la piel. Cuando estaban abrazados, el tiempo sé paraba dejandoles una eternidad para los dos. En un universo paralelo, donde sólo existían ellos. Un mundo lleno de amor y alegría, un mundo perfecto junto a él.

#maddays.

8 de mayo de 2012

Tres momentos diferentes y una misma sensación.

Maddays Photographies
Once y media de la mañana. Estoy en el instituto, y un día más me siento mal. Más bien estoy destrozada por dentro y con unas ganas terribles de llorar. Pero soy fuerte, así que no voy a derramar ninguna lagrima. Sentada en el banco de siempre del parque de siempre, pienso en todo lo que me está pensando, en que puedo hacer para cambiarlo, pero no sé me ocurre nada.
    ______________________________________________________ 

Cuatro y media de la tarde. Sigo sintiendome mal, peor aún. En mi interior, todo es un caos. Estoy cabreada y destrozada. Aún sigo teniendo ganas de llorar, pero intento ser fuerte. Intento seguir sin llorar aunque no creo que aguante mucho más, noto el picor en los ojos i al hablar no puedo evitar tartamudear.
                           __________________________________________________________

Una de la madrugada. En efecto, he llorado. Todo esto me sobrepasa y nose como salir de este túnel. Sigo sintiendome mal, pero conmigo misma.. Intento esforzarme por encontrar una distracción, pero siempre vienen los problemas a mi. No sé como me lo hago, pero últimamente son todo problemas y eso es muy frustrante. Además, al no tener a quién contarselo, con quién desahogarme todo esto jode más. I mi run-run sigue ahí, dando vueltas en mi cabeza...


-Tres momentos del día y la misma sensación. Y a medida que van pasando las horas va aumentando.


#maddays.

7 de mayo de 2012

Tener un hermano no tiene precio.

Maddays Photographies

Sonó el timbre y desapareció el silencio. Los pasillos se llenaron de niños que no paraban de chillar y correr. Nana siguió caminando. Parecía mentira, la de veces que había pasado por esos pasillos y nunca se había sentido así, nunca había deseado tanto ser invisible, que nadie pudiese verla. Nana se sentía perdida, era como si no estuviese allí de verdad y no sabía hacia donde ir. 
Entre la multitud siguió andando mientras se fijaba en las caras de todas esas personas que pasaban por delante suyo. Todos le miraban diferente a como lo habían hecho siempre, todos le echaban miradas de despreció y repulsión, como si fuese un bicho raro. Nana a medida que iba avanzando por el pasillo se sentía peor. En su estomago empezaba a brotar ese dolor intenso de siempre y a cada paso que daba su respiración se iba acelerando. Le picaban los ojos de aguantarse las lagrimas. Pero decidió ser fuerte y no mostrarlas en publico, así que no derramó ninguna lagrima. De repente, notó unos golpecitos en la espalda. Al girarse pudo verle. Sin duda era él, era imposible no acordarse de esa fantástica sonrisa y esos preciosos ojos verdes. Él, era el único que no le miraba con despreció. Él, era el único que le sonreía y se alegraba de verla.

-Heyy- le dijo sin ganas.
- Joder hermanita, ¿si que estamos bordes no?- Así es como la llamaba desde segundo de primaria. Siempre habían sido amigos, hasta puede que mejores amigos. Él siempre la había considerado su hermana. 
- Puede ser porque todo el mundo me mira mal...- dijo Nana con toda la rabia del mundo.
- ¿Todo el mundo?¿Y que hay de mi?¿Acaso te miro yo así? ¿Verdad que no? Es más, nadie de aquí te conoce como yo te conozco enana. Nadie sabe lo perfecta que eres y lo maravilloso que es estar a tu lado. Nadie sabe como sacarte esa preciosa y fantástica sonrisa. Excepto yo. Eso es lo que te tendría que importar, que yo estoy a tu lado y que pase lo que pase no te voy a dejar. Así que ahora, vas a pasar por este pasillo con la cabeza bien alta y no te va a importar nada. Ni que te miren con desprecio, ni nada. Vas a ser fuerte, y yo voy a estar a tu lado.


Eros le cogió de la mano y le dedicó una sonrisa. Una de esas sonrisas que dicen "Tranquila, estoy junto a ti y no permitiré que te pase nada". Nana respiró hondo y empezó a caminar por aquel largo pasillo por el que había venido antes. Pero esa vez  no se sintió como en la anterior. Se sentía fuerte, valiente y sabía que podía comerse el mundo si ella quería. Solo porque él le estaba cogiendo de la mano, porque al lado de su "hermanito" se sentía fuerte.


#maddays.

6 de mayo de 2012

Rabia.

Maddays Photographies
Y la rabia sale de lo más profundo de mi interior... Intento no dejarla salir, pero no consigo controlarme del todo. Estoy inquieta e irritada. Necesito relajarme, necesito olvidarme de todo, pero por más que lo intente las imágenes ya están en mi mente. Se repiten una y otra vez, y yo cada vez me enfurezco más. ¿Que puedo hacer para que desaparezca toda esta rabia? ¿Que consigue que me relaje? Fumar. Necesito fumar. Solo una calada, solo necesito eso así que busco un puñetero cigarro. Necesito un cigarro como sea, pero el paquete esta vacío... Busco y busco por toda la casa hasta encontrar uno. Sé que no tendría que fumar, pero lo necesito tanto en estos momentos... Así que enciendo el cigarrillo y a medida que se va consumiendo, mi rabia va  desapareciendo.

#maddays.

3 de mayo de 2012

Un món inexistent.

Les hores van passant, un dia més que s'acava, un dia més perdut que sumar a la llista. I poc a poc, la llista es va omplint.. I segueixo sense saber que fer, sense trobar cap solució a tot això. M'agradaria despertar-me d'aquest malson on tot es foscor. Poder trobar un raig de llum que em guiï per la penombra fins a una sortida, però no se per que m'encanyo. Porto tant de temps tancada en aquest món, tant de temps lligada a la tristesa que no me'n recordo del que se sent quan gaudeixes dels petits moments. Vull alliberar-me, vull descobrir aquest món del que tothom parla. Un món ple de colors vius,  on pots saltar i corre sense importarte el que pensaràn els demés, on pots cridar ven alt que ningú t'esbroncarà per fer-ho, on pots ser tu mateixa i deixar d'ocultar-te en una máscara, on pots riure fins agafar mal de panxa,  on pots ser feliç... Vull saber més, vull saber com evadir-me entre els meus pensamens sense cap preocupació, vull saber com fugir dels problemes, com afrontar totes aquestes pors que no em deixen tirar endavant. I tot això, passa en aquest absurd món, aquest món inexistent.


Maddays Photographies


- Lluita per tot el que vols, però mai oblidis lluitar per ser feliç en aquest món inexistent.


#maddays.


Y vuelvo a caer...

- Depressió major: Quan els psicòlegs parlen de depressió major no descriuen la tristesa de les persones davant de les decepcions de la vida. Les persones deprimides experimenten els mateixos sentiments però a un nivell molt més sever: se senten soles, sense valor, inútils, sense cap esperança cap al futur. A més aquests sentiments poden durar mesos i fins i tot anys sencers. Tenen freqüents irrupcions de plor i moltes presenten pertorbacions de son


Prova per a la depressió:
1. Em sento dissortat, melancòlic i trist.
2. No gaudeixo de les coses de lesque solia gaudir.
3. Sento que els altres estarien millor si jo morís.
4. Tinc la sensació de no ser útil ni necessari.
5. He notat que estic perdent pes.
6. Tinc problemes per a dormir a la nit.
7. Estic intranquil i no puc romandre quiet.
8. La meva ment no està tan lúcida com solia estar.
9. Em canso sense cap raó.
10. Em sento desesperançat de cap al futur.

*Qualificaió: Si està d'acord almenys en 5 de les afirmacion, si ha tingut aquests símptomes almenys durant dues setmanes, es recomana ajuda professional. Si respon sí al número 3, ha d'obtenir ajuda immediatament.


____________________________________________________


Maddays Photographies
Y esto es lo que me pasa desde hace tres años.¿Porque sigo así? ¿Porque sigue pasandome esto? ¿Acaso nunca me voy a curar? Las mismas preguntas de siempre y todavía ninguna respuesta. Cada día lo mismo,  cada día las mismas sensaciones, cada día la misma frustracion y no puedo hacer nada. No sé que hacer, no sé como superar esto.. Sólo hago que intentar e intentar salir de este circulo, pero como siempre nunca lo consigo, siempre vuelvo a caer...


- I hate it! 


#maddays.

2 de mayo de 2012

Repulsión.

El plato esta en la mesa. Y lo único que se pasa por mi mente es "Que asco!". No puedo evitarlo, mi estomago poco a poco se va cerrando, poco a poco el hambre va desapareciendo y lo único en que puedo pensar es en la repulsión que invade mi cuerpo. Asco, eso es lo que siento. Asco, por el plato encima de la mesa, asco por todas aquellas porquerías que me he comido esta misma tarde, asco hacía mi, hacía mi cuerpo. Y una vez más mintiendo para poder escabullirme de la cena, una vez más sin comer. Lo único que quiero es meterme en mi cama, esconderme entre las sabanas y derramar lagrimas. Y una vez más, un buen día se ha convertido en uno de malo por el simple hecho de haberme pegado un atracón de comida, todo por comer.


#maddays. 

Una vida llena de tonos grises.

Maddays Photographies

Clase de psicología. El profesor habla y habla y no consigo quedarme con nada de la explicación. Solo consigo atrapar algunas palabras: ansiedad,  angustia, tristeza, frustración, despreció, soledad, estrés, miedo, asco, rabia... Todas esas palabras vagan por mi mente durante toda la hora. Sí, las conozco bien, demasiado bien. Todas estas palabras forman parte de mi vida desde hace años. Mi día a día gira alrededor de estas sensaciones y emociones, que me atrapan en un mundo de oscuridad. Un mundo lleno de días grises donde no puedo evitar que broten las lagrimas y recorran mis mejillas, donde siento ese dolor intenso en la boca del estomago que no me deja ni respirar, donde me dan ataques de ansiedad hasta perder el control, donde me hinchó a comer o a fumar para distraerme, para poder tranquilizarme, para poder parar esos ataques y lo único que consigo es darme asco a mi misma, donde me siento desgraciada, donde tengo miedo de todo y nada a la vez, donde siento ese inmenso vacío en mi interior, donde mi frustración es cada vez más grande debido al estrés, donde la soledad y la tristeza son mis compañeras, donde todo esto esta acabando conmigo. Así es como me siento, así es mi mundo, un mundo lleno de oscuridad. Intento ocultar con una mascara esa tristeza que siento, intento ocultar mi "pequeño secreto" a todo el mundo mediante una sonrisa y un "todo va bien". Algunos llegan a creérselo. Otros saben que miento e intentan ayudarme, pero no consiguen entenderme del todo. No entienden porque me siento sola y vacía si ellos están allí, junto a mi. Por eso quiero conseguir salir adelante, dejar todo esto atrás, para poder disfrutar de la vida, para poder disfrutar cada momento de los que estoy con ellos, para poder ser feliz junto a ellos.

_______________________________________________________


Hoy no es un día cualquiera, hoy  es el primer día de mi nueva vida. Aquella en la que voy a luchar para salir adelante, para tener un futuro mejor, para dejar esa tristeza atrás y empezar a ser feliz. Uno de esos pocos días en los que me he levantado bien, donde la angustia y la tristeza han desaparecido. Hoy por primera vez en mucho tiempo, me he levantado sin ninguna clase de problema y con unas ganas terribles de ir al instituto. Por fin he podido ir un día entero. Así que es uno de esos pocos días en los que me siento orgullosa de mi misma, en los que estoy contenta por haber conseguido superar este pequeño obstáculo, en los que me siento bien, feliz... Solo quiero seguir el resto de días con la misma fuerza de voluntad que tengo en este momento.

#maddays. 

1 de mayo de 2012

Anhelos.

Maddays Photographies
Escuchar viejas canciones y que de lo más hondo de tu mente resurjan miles de sentimientos, miles de sensaciones haciéndote recordar todo aquello que pasaste, todos aquellos bonitos momentos que te hacían sonreír, que te hacían ser feliz. Aquellos días soleados de verano, donde la única preocupación era poder verle, donde jugábais a ver quien aguantaba más sin besar al otro, donde os pasabais noches y noches en vela, hablando de todo y nada a la vez. Anhelas todos aquellos momentos, en los que te alegraba el día con solo decirte "estas preciosa", te encandilaba con aquellas palabras y con su bonita sonrisa. Querías que nunca se acabaran esas risas, esas conversaciones hasta altas horas de la madrugada, esas caricias, esos besos... Que durasen para siempre, pero como todo, siempre llegas al final  del túnel y él se quedó por el camino. Una vez más, al escuchar una canción antigua recuerdas todo aquello y piensas en porque no habéis podido seguir siendo amigos, en como habéis dejado que todos esos momentos quedasen en el olvido.


#maddays.


Una nueva vida.

Maddays Photographies

Hoy me he dado cuenta que estar siempre quejándote no sirve de nada. Estar pensando siempre en todo aquello que te falta, en todo aquello que querrías tener, no es bueno. Nada bueno. Lo único que consigues es desgraciarte a ti misma, pensar que no eres feliz porque no tienes nada de lo que te gustaría, porque nada es como tu querrías y dejas a un lado la realidad, esa que a ti te parece absurda. Pero no tiene nada de absurda, ya que en ella tienes muchas cosas que ya ni prestas atención, que no das importancia. En esa realidad, tienes a una familia que te apolla en todo momento y por encima de todo lo único que quieren es verte feliz, a unos extraordinarios amigos que siempre están allí para hacerte sonreír y para hacerte ver lo divertida que es la vida junto a ellos, y a un magnifico novio que haría cualquier cosa por ti y que lo único que quiere es que luches por ser feliz, que luches por ser feliz junto a él...
Y es que a veces, deseamos tantas cosas que no tenemos, que olvidamos las que tenemos. Olvidamos la verdadera razón por la que vivir, por la que nos levantarnos cada mañana, por la que luchamos día tras día, que es ser feliz i vivir la vida junto a tus seres queridos. Por eso, quiero dejar este mundo lleno de oscuridad, quiero salir de este pozo sin fondo en el que llevo ya varios años metida, quiero dejar de pensar en todo aquello que no tengo. Y poder empezar a disfrutar de la vida, para aprovechar al máximo cada momento y pasarlos junto a ellos. Porque ellos son la verdadera razón por la que yo sigo luchando.

#maddays.