15 de mayo de 2012

Cada vez cuesta más..

Maddays Photographies
No puedo más... Esto cada vez me supera más. Poco a poco mi interior se va consumiendo dejandome vacía, haciendo que la llama de mi corazón vaya desvaneciendose. Intento tranquilizarme pero no puedo. En mi cabeza solo existe la palabra "Dolor". Y no quiero volver a caer por eso intento distrarme, pero cada vez me cuesta más...

#maddays.

14 de mayo de 2012

En mi corazón siempre habrá un sitio para ti!

Luchar por algo que crees que vale la pena ya que lo necesitas día a día a tu lado. Van pasando los días y tu cada vez te sientes peor ya que una parte de ti se fue desde ese día, dejandote una soledad e incompresión en el mundo, en tu mundo. No puedes evitar hechar de menos todos aquellos momentos que siempre has inmortalizado en fotografias, esas conversaciones filosoficas donde el tema principal era la felicidad y siempre se tenia que conservar la esperanza de que algo mejor vendría, esas preciosas sonrisas que llenaban de felicidad esas bonitas tardes de verano.


#maddays.

13 de mayo de 2012

Esperança.

Maddays Photographies
- Un petit raig de llum que t'il·lumina el camí, guiant-te entre la foscor fins a trobar una sortida cap a un món ple de colors. 

I no pots evitar somriure al veure aquest petit raig de llum ja que saps que a partir d'ara tot anirà cap a millor i acabaràs trobant una sortida a tots els obstacles que s'interposen en el teu camí fins arribar a un món ple de pau i tranquilitat on et sents feliç.


Esperança siguis benvinguda!


#maddays.

12 de mayo de 2012

Emergency.

Maddays Photographies

Durante todo el día estaría sola en casa. No era muy normal que todos decidiesen salir el mismo día dejando la casa libre así que Nana decidió aprovechar la oportunidad. Podía hacer lo que quisiese y así lo hizo. 
Nana solo encender el ordenar abrió el reproductor, puso la lista de reproducción "Emergency" y subió el volumen al máximo.
De repente la música empezó a sonar. Era una música ruidosa y escandalosa, y cualquiera le haría pensar que ese estilo de música solo provocaba dolor de cabeza, pero a Nana no le hacía ese efecto. Al contrario, Nana al sentirla se sentía bien, viva. Eso era, al escuchar esa música, todo lo que le rodeaba cambiava dejándo una sensación de felicidad. Esas canciones, que para muchos eran horrorosas, a ella le animaban y le hacían ver el mundo de otra forma, donde todo los problemas se podían superar, donde nada era tan importante como disfrutar y pasárselo bien.
Mientras sonaban y sonaban las canciones, Nana no podía estar quieta, necesitaba moverse, necesitaba saltar, necesitaba chillar. Así que se subió a la cama de sus padres y empezó a saltar mientras cantaba las canciones a grito pelado. Chillaba tanto que le dolía la garganta, pero eso no importaba porque se sentía bien, se sentía segura de si misma. Saltando en esa cama y cantando se sintió como cuando era pequeña, era como si hubiese vuelto atrás en un tiempo donde todo estaba bien, donde Nana era feliz y no tenía ninguna clase de problemas.

#maddays.




10 de mayo de 2012

Necesidad.

Maddays Photographies

Y mi mundo cada vez esta peor, cada día que paso en él es un tormento. Pero, ¿acaso a alguien le importa? No... A nadie le importa. Solo hacen que echarme sus broncas y sus problemas encima, sin importarles que yo ya tenga los míos propios. El tiempo va pasando y aquí estoy, cada vez peor, cada vez más asqueada. Me da asco todo esto, me da asco la vida que estoy llevando y sobretodo me doy asco yo misma. Pero nadie puede hacer nada para ayudarme. Pocas personas consiguen alegrarme y darme esperanzas en esta mala racha, pocas personas creen en mi y pocas personas se quedan a mi lado. Yo solo necesito a alguien que este ahí. Necesito a alguien a quien poder contarle todo, necesito a un héroe que consiga  sacarme de aquí.

#Maddays.

9 de mayo de 2012

Junto a él.

Maddays Photographies

Cuando estaba con él se sentía como nunca. Al sentir el roce de su piel contra la suya, en su estomago podia notar el revoloteo de unas mariposas y como se le erizaba la piel. Cuando estaban abrazados, el tiempo sé paraba dejandoles una eternidad para los dos. En un universo paralelo, donde sólo existían ellos. Un mundo lleno de amor y alegría, un mundo perfecto junto a él.

#maddays.

8 de mayo de 2012

Tres momentos diferentes y una misma sensación.

Maddays Photographies
Once y media de la mañana. Estoy en el instituto, y un día más me siento mal. Más bien estoy destrozada por dentro y con unas ganas terribles de llorar. Pero soy fuerte, así que no voy a derramar ninguna lagrima. Sentada en el banco de siempre del parque de siempre, pienso en todo lo que me está pensando, en que puedo hacer para cambiarlo, pero no sé me ocurre nada.
    ______________________________________________________ 

Cuatro y media de la tarde. Sigo sintiendome mal, peor aún. En mi interior, todo es un caos. Estoy cabreada y destrozada. Aún sigo teniendo ganas de llorar, pero intento ser fuerte. Intento seguir sin llorar aunque no creo que aguante mucho más, noto el picor en los ojos i al hablar no puedo evitar tartamudear.
                           __________________________________________________________

Una de la madrugada. En efecto, he llorado. Todo esto me sobrepasa y nose como salir de este túnel. Sigo sintiendome mal, pero conmigo misma.. Intento esforzarme por encontrar una distracción, pero siempre vienen los problemas a mi. No sé como me lo hago, pero últimamente son todo problemas y eso es muy frustrante. Además, al no tener a quién contarselo, con quién desahogarme todo esto jode más. I mi run-run sigue ahí, dando vueltas en mi cabeza...


-Tres momentos del día y la misma sensación. Y a medida que van pasando las horas va aumentando.


#maddays.

7 de mayo de 2012

Tener un hermano no tiene precio.

Maddays Photographies

Sonó el timbre y desapareció el silencio. Los pasillos se llenaron de niños que no paraban de chillar y correr. Nana siguió caminando. Parecía mentira, la de veces que había pasado por esos pasillos y nunca se había sentido así, nunca había deseado tanto ser invisible, que nadie pudiese verla. Nana se sentía perdida, era como si no estuviese allí de verdad y no sabía hacia donde ir. 
Entre la multitud siguió andando mientras se fijaba en las caras de todas esas personas que pasaban por delante suyo. Todos le miraban diferente a como lo habían hecho siempre, todos le echaban miradas de despreció y repulsión, como si fuese un bicho raro. Nana a medida que iba avanzando por el pasillo se sentía peor. En su estomago empezaba a brotar ese dolor intenso de siempre y a cada paso que daba su respiración se iba acelerando. Le picaban los ojos de aguantarse las lagrimas. Pero decidió ser fuerte y no mostrarlas en publico, así que no derramó ninguna lagrima. De repente, notó unos golpecitos en la espalda. Al girarse pudo verle. Sin duda era él, era imposible no acordarse de esa fantástica sonrisa y esos preciosos ojos verdes. Él, era el único que no le miraba con despreció. Él, era el único que le sonreía y se alegraba de verla.

-Heyy- le dijo sin ganas.
- Joder hermanita, ¿si que estamos bordes no?- Así es como la llamaba desde segundo de primaria. Siempre habían sido amigos, hasta puede que mejores amigos. Él siempre la había considerado su hermana. 
- Puede ser porque todo el mundo me mira mal...- dijo Nana con toda la rabia del mundo.
- ¿Todo el mundo?¿Y que hay de mi?¿Acaso te miro yo así? ¿Verdad que no? Es más, nadie de aquí te conoce como yo te conozco enana. Nadie sabe lo perfecta que eres y lo maravilloso que es estar a tu lado. Nadie sabe como sacarte esa preciosa y fantástica sonrisa. Excepto yo. Eso es lo que te tendría que importar, que yo estoy a tu lado y que pase lo que pase no te voy a dejar. Así que ahora, vas a pasar por este pasillo con la cabeza bien alta y no te va a importar nada. Ni que te miren con desprecio, ni nada. Vas a ser fuerte, y yo voy a estar a tu lado.


Eros le cogió de la mano y le dedicó una sonrisa. Una de esas sonrisas que dicen "Tranquila, estoy junto a ti y no permitiré que te pase nada". Nana respiró hondo y empezó a caminar por aquel largo pasillo por el que había venido antes. Pero esa vez  no se sintió como en la anterior. Se sentía fuerte, valiente y sabía que podía comerse el mundo si ella quería. Solo porque él le estaba cogiendo de la mano, porque al lado de su "hermanito" se sentía fuerte.


#maddays.

6 de mayo de 2012

Rabia.

Maddays Photographies
Y la rabia sale de lo más profundo de mi interior... Intento no dejarla salir, pero no consigo controlarme del todo. Estoy inquieta e irritada. Necesito relajarme, necesito olvidarme de todo, pero por más que lo intente las imágenes ya están en mi mente. Se repiten una y otra vez, y yo cada vez me enfurezco más. ¿Que puedo hacer para que desaparezca toda esta rabia? ¿Que consigue que me relaje? Fumar. Necesito fumar. Solo una calada, solo necesito eso así que busco un puñetero cigarro. Necesito un cigarro como sea, pero el paquete esta vacío... Busco y busco por toda la casa hasta encontrar uno. Sé que no tendría que fumar, pero lo necesito tanto en estos momentos... Así que enciendo el cigarrillo y a medida que se va consumiendo, mi rabia va  desapareciendo.

#maddays.

3 de mayo de 2012

Un món inexistent.

Les hores van passant, un dia més que s'acava, un dia més perdut que sumar a la llista. I poc a poc, la llista es va omplint.. I segueixo sense saber que fer, sense trobar cap solució a tot això. M'agradaria despertar-me d'aquest malson on tot es foscor. Poder trobar un raig de llum que em guiï per la penombra fins a una sortida, però no se per que m'encanyo. Porto tant de temps tancada en aquest món, tant de temps lligada a la tristesa que no me'n recordo del que se sent quan gaudeixes dels petits moments. Vull alliberar-me, vull descobrir aquest món del que tothom parla. Un món ple de colors vius,  on pots saltar i corre sense importarte el que pensaràn els demés, on pots cridar ven alt que ningú t'esbroncarà per fer-ho, on pots ser tu mateixa i deixar d'ocultar-te en una máscara, on pots riure fins agafar mal de panxa,  on pots ser feliç... Vull saber més, vull saber com evadir-me entre els meus pensamens sense cap preocupació, vull saber com fugir dels problemes, com afrontar totes aquestes pors que no em deixen tirar endavant. I tot això, passa en aquest absurd món, aquest món inexistent.


Maddays Photographies


- Lluita per tot el que vols, però mai oblidis lluitar per ser feliç en aquest món inexistent.


#maddays.