23 de marzo de 2012
22 de marzo de 2012
Frustración e Incomprensión.
Hoy ha sido un día horrible, demasiado horrible... Después de estar varios días bien, llenos de felicidad, he vuelto a sentirme mal, he vuelto a mis días "depresivos". Siempre es lo mismo, dos días de felicidad y otra vez a hundirse en ese mundo de oscuridad, dos días en que crees que todo esta bien y de repente te das cuenta de que no es así, en que nunca has estado del todo bien. ¿A quién quiero engañar? Si no me engaño ni a mí misma.... Me escondo tras una mascara, hago que todo va bien, que soy feliz, cuando en mi interior me siento desgraciada, cuando mi interior esta destrozado, cuando no soy nadie....
No he aguantado más, llebaba ya semanas aguantando mis ganas de llorar y hoy he explotado, A la mínima que me decian algo me ponia a llorar... Y eso es lo que más me jode, mis padres y mi novio estaban delante, y se han pensado que tenía que ver con ellos. Mi novio sé piensa que no estoy bien con él y que ha hecho algo mal. Cuando me lo ha dicho se me ha roto el corazón, porque él no ha hecho nada, él siempre está ahí. Pero esque no se lo puedo contar.... He intentado hablar con él, pero hay algo dentro de mi que no me deja hacerlo. No, no puedo.... A más, creo que no lo entendería porque otras veces que me ha pasado lo mismo sé lo he contado y no lo ha entendido. Y mis padres.... Parece que no sé den cuenta. Llevo todo el día llorando y ellos hacen como si nada, no le dan importancia...
¿Como decirles que me siento sola y vacía?¿Como decirles que no me gusto, que no me siento comoda conmigo misma? ¿Como se le puede decir eso, a las personas que más quieres? No, no se puede... por eso me escondo tras una mascara de felicidad y hago que todo esta bien.
No he aguantado más, llebaba ya semanas aguantando mis ganas de llorar y hoy he explotado, A la mínima que me decian algo me ponia a llorar... Y eso es lo que más me jode, mis padres y mi novio estaban delante, y se han pensado que tenía que ver con ellos. Mi novio sé piensa que no estoy bien con él y que ha hecho algo mal. Cuando me lo ha dicho se me ha roto el corazón, porque él no ha hecho nada, él siempre está ahí. Pero esque no se lo puedo contar.... He intentado hablar con él, pero hay algo dentro de mi que no me deja hacerlo. No, no puedo.... A más, creo que no lo entendería porque otras veces que me ha pasado lo mismo sé lo he contado y no lo ha entendido. Y mis padres.... Parece que no sé den cuenta. Llevo todo el día llorando y ellos hacen como si nada, no le dan importancia...
-I disgust myself, I hate it!
'maddays!
21 de marzo de 2012
Vacía.
"Céline podría haberles
hablado de lo horrible que le parecía el mundo y lo
desgraciada que se sentía a veces, pero casi nunca lo
hacia, ya que había aprendido que la gente rehuye el trato
de los que se lamentan perpetuamente. [...] Poco a poco se iba
hundiendo en la depresión. A menudo se llamaba tristona a si
misma, lo cual la consolaba tontamente. A Céline le asediaba un
cumulo de interrogantes sobre su persona: ¿Por
que soy así?
¿Se
trata de algo pasagero o estoy destinada a ser así toda la vida? No
tenía a nadie a quien preguntárselo, ya que se sentía completamente
sola en el mundo a pesar de los cientos de personas que a
diario veía a su alrededor. Su soledad era un
infierno."
Barrotes de bambú-Jan Terrow
Barrotes de bambú-Jan Terrow
Resulta
extraordinario ver como un libro puede describirte, como puedes
identificarte con ello... Pero es así, un día más en el que me
siento igual que Céline. Noches en vela pensando en el porqué de
todo esto, días llorando a escondidas entre la sabana, mañanas con
un inmenso dolor de barriga, un tremendo vació en mi interior, una
angustia que no me deja vivir.... Así son ultimamente mis días.
Estar pensando comntinuamente en que aquella sensación y aquel dolor
han desaparecido, y llevarte una decepción constante al ver que no
es así, al ver que pasan los días y tu sigues como los tres ultimos
años, rota y vacía por dentro.
¿A
quién quieres engañar?
Nunca
has estado del todo bien.
'maddays!
18 de marzo de 2012
Una calada feliz.
"I need a cigarette, I need smoke."
Eran las cuatro de la mañana,. Nana seguia llorando a escondidas entre las sabanas y a pesar de llevar horas y horas derramando lagrimas seguia con la misma angustia y frustración que al principio. Sé sentia atrapada, necesitaba salir de allí, necesitaba olbidar, olbidar aquel horrible día, olbidar las palabras de él, olbidar aquella sensación de dolor. Así que cogió una sudadera negra y salió de casa sin mirar atrás.
Una escapada más, pensó Nana. Al salir a la calle decidió ponerse los auriculares y darle al play de su ipod. De repente empezó a sonar una canción de "superchick" y Nana se sintió mejor. A la luz de la luna, empezó a caminar entre las calles vacias, sin ningun rumbo en concreto, observando la silenciosa ciudad. De repente surgieron del fondo de su mente miles de pensamientos, haciendole recordar todo aquel dolor que habia sentido unos minutos atrás y que habia olbidado por un momento. Y de golpe, notó como las lagrimas volvian, como aquella sensación en el estomago volvia a brotar dentro de ella. Así que decidió encenderse un cigarro, necesitaba dar una calada feliz. Y asi lo hizó, entre calada y calada notaba como sus pulmones se iban llenando de humo, como el humo iba apagando ese dolor y volvia la felicidad. Cerró los ojos, tiró la cabeza hacia atrás y hecho el humo, como si el humo fuese aquel problema que tanto le preocupaba y quisiese sacarlos fuera de ella. Sé encendió un cigarro, luego otro y así hasta que creyó que ya habia expulsado todos los problemas, todas aquellas sensaciones y preocupaciones que no la dejaban vivir, que no la dejaban ser feliz.
17 de marzo de 2012
15 de marzo de 2012
Ansietat
Billet d'anada i tornada- Gemma Lienas
_________________________________________________
| C. Suñén photographies |
Me sentit mil cops així... He arribat a un punt en que això forma part de la meva vida, en que dia rere dia he de conviure amb aquests atacs, els atacs d'ansietat. Els odio, ja que poc a poc em van destruint per dintre sense deixar-me viure, com si cada cop que em donés un atac em fos a morir.... De fet m'odio a mi mateixa per no poder ser una persona normal, una noia com qualsevol altra, una noia que pogui sortir al carrer i ser ella mateixa sense tindre por. Recordo aquells dies en els que ni podia sortir de casa per culpa d'aquesta ansietat, ella havia entrat a la meva vida i estava apoderant-se de tot. Recordo els tremolors, els marejos, l'ofegament, la suor freda, el no poder caminar per por a desmaiar-me... És el pitjor que hi pot haver, fastigosa ansietat.
'maddays!
12 de marzo de 2012
Dulces sueños...
![]() |
| C. Suñén photographies |
Podrá nublarse el sol eternamente
podrá secarse en un instante el mar.
Podrá romperse el eje de la tierra
como un débil cristal.
Podrá la muerte
cubrirme con su fúnebre crespón;
pero jamás en mí podrá apagarse
la llama de tu amor.
Gustavo Adolfo Bécquer
No podia evitar soñar y soñar con aquel momento que tanto esperaba, lo deseaba con toda mi alma. Queria que llegarà aquel día en el que yo fuese suya y él mio, en el que nuestros cuerpos se fundiesen en uno. Queria sentir como mi cuerpo se estremecia debajo del suyo, y mi piel se erizaba a medida que sus manos iban abanzando sobre mi cuerpo. Queria sentir como se encontraban nuestras lenguas juguetonas y sanciaban esa necessidad que tenia de besarlo y abrazarlo cada vez que lo tenia cerca. Solo queria estar junto a él, solo queria que se parase el tiempo, y poder estar una eternidad asi, cuerpo con cuerpo. Una eternidad llena de felicidad junto a él...
'maddays!
6 de marzo de 2012
La eternitat és una cosa que existeix?
- Només m'interessa el que és etern.
- Res és etern.
- Res és etern.
Estem acostumats a escoltar aquesta frase, però de veritat no hi ha res etern? No hi ha res o ningú que ens acompanyi tota una vida? No hi ha cap sentiment d'amor cap a un esser estimat que ens acompanyi sempre? Jo crec que l'eternitat si que existeix, encara que la mirem molt superficialment... La eternitat és allò que perdura i perdurarà sempre en el més profund del teu cor, aquells sentiments que pots arribar a sentir per un esser estimats com són els teus pares o avis, fins i tot a la teva parella, i qui sap, algun dia als teus fills... Superficialment res és etern i tot desapareix del teu costat, però si mirem al teu interior veuras que hi ha persones que sempre estaràn allà, i que sempre t'estimaràn, aquestes persones si que són eternes...
'maddays!
5 de marzo de 2012
En la profunditat del meu cor..
-En aquel momento, pude ver en sus ojos la tristeza y el dolor que había sentido durante todos estos años...
T'odies, t'odies i et fas fàstic per no saber superar el que un dia et va enfonsar en la misèria, en la solitud ... T'odies per abandonar a la primera de canvi i no seguir endavant, t'odies per deixar que els teus pensaments aconsegueixin frustrar-te al recordar tot allò que vols oblidar. I així és, tu permets que tot això passi. Ets tu i només tu, la que decideix quedar-se a casa, tancada a l'habitació, amagant-se sota els llençols i plorant desconsoladament, en comptes d'afrontar-ho d'una vegada i arraconar tot aquest dolor i tristesa que sents en la profunditat del teu cor.
Pots fer-ho, pots deixar el passat enrere i començar a gaudir del present com sempre has volgut, només has de creure-t'ho...
'maddays!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




